Vorige week schreef ik nog te willen gaan genieten van 3 maanden rust, inmiddels hebben we gemerkt dat de rust eigenlijk nog steeds ver te zoeken is, maar nu op een ander vlak.
We dachten dat we al veel verwerkt hadden, maar eigenlijk komt de klap nu pas goed, niet alleen bij ons maar ook bij Sterre. Gelukkig gaat het met de andere drie dames steeds beter. Amissa doet het op school weer als vanouds en zit lekkerder in haar vel, ze leert voor zichzelf op te komen en maakt verstandige keuzes voor een 9 jarige, we zijn echt trots op haar.
Afgelopen maandag ben ik met de groep van Sterre mee geweest naar de kinderboerderij, naast het feit dat het heel leuk was, ze heeft echt een leuke klas, was het ook erg confronterend, ik moest er steeds aan denken hoe het zou zijn geweest als............
Ik merk dat dit een steeds terugkomende gedachte is en dat dit veel invloed heeft, ook op mijn levensvisie. Het is afschuwelijk om er steeds aan herinnerd te worden dat Sterre alle dingen die zo normaal zijn voor een 5 jarige niet kan en misschien wel nooit zal kunnen. Ze heeft enorm veel moeten inleveren en ik heb diep respect voor haar! Ik hoop dat ze vooruit zal blijven gaan en de geleden schade weet te compenseren zodat ook zij een goede toekomst voor zich heeft, ik zou het niet kunnen verdragen als het anders zou zijn. Het is onmenselijk zwaar om te moeten accepteren dat je kind dat zo veel kon en zo intelligent was veel moet inleveren na die zware behandeling, het is en blijft oneerlijk!
We proberen naast ons verdriet wel stukje bij beetje ons leven op te pakken, maar dit is ook een enorme valkuil voor de omgeving. Blijkbaar geeft dit het idee dat alles over is en wordt hierdoor onderschat dat wij nog steeds volop in een verwerkingsproces zitten.
Aan de andere kant kunnen we ook weer genieten van de dingen die opeens weer mogen, zoals een softijsje eten, naar het zwembad of een speeltuin gaan, gebruik maken van het openbaar vervoer enz allemaal dingen die vorig jaar niet mochten. We hebben onze zomervakantie gepland, zomaar een paar maanden van tevoren en ik ga me inschrijven voor een studie. Allemaal leuke dingen om het verdriet iets dragelijker te maken.
2 opmerkingen:
Je verhaal brengt mij in tranen. Herkenbaar. Kleine dingen doen mij zo van mijn pad brengen. Laatst zei Pepper tegen mij 'ik heb hoofdpijn'. Ik schrok me wild. Wat er dan door je heen gaat. Elk ander ouder zou denken 'hoofdpijn, wat vervelend' om vervolgens weer door te gaan met waar hij mee bezig was. Bij ons ligt dat anders. Ik krijg ter plekke een hartverlamming. Maar eigenlijk heb ik pepper niet goed gehoord. Ze zei namelijk:'ik heb mijn hoofd pijn gedaan'. Die scheidslijn is dus heel dun blijkbaar en moet langzaam slijten. Als je in het verzorgings proces zit heb je eigenlijk niet de tijd om verdriet te hebben. Als de chemokuren achter de rug zijn en er weer tijd is voor 'normale' dingen kan dat heel erg confronterend zijn. Het besef is groter geworden en dat zal door deze nare ervaring die ons is overkomen altijd wel zo blijven. Het klinkt cliche maar live your live to the max.
Sterkte, geniet van het leven,
Moniek @ Co
"Roept hij Mij aan,
Ik zal hem antwoorden;
Ik zal in de benauwdheid bij hem zijn.
Ik zal hem uitredden."
Psalm 91:15
Met dit gedeelte uit de 91e psalm wil ik jullie bemoedigen voor de komende tijd. Een tijd waarin God niet beloofd dat er geen benauwdheid/moeilijkheden zullen zijn maar wél dat Hij er bij is! zoals Hij dat tot nu toe altijd gedaan heeft.
Een reactie posten