Hoe gaat het nu?

Wat fijn dat je de blog leest! De laatste tijd krijgen we vaak de vraag hoe het nu gaat, waarbij wordt bedoelt hoe het met Sterre gaat. We vinden dit heel lief en vinden het fijn dat zoveel mensen meeleven, maar het wordt heel veel gevraagd, ook wanneer ik bijvoorbeeld alleen met Amissa ben, jullie begrijpen dat dit voor ons allemaal best lastig is. In principe gaat het goed, maar er is ook een enorme "maar", waarmee ik de problemen met in elk geval het stresshormoon bedoel. Vaak doe ik het af met een goed, om niet te uitgebreid op de situatie in te gaan, niet alleen omdat ik het vervelend vind voor de kinderen, maar ook omdat ik er elke keer weer een beetje verdrietig van wordt. Vandaar dat ik nu wat sneller verwijs naar de weblog, hopelijk begrijpen jullie dit.
Vandaag zijn we weer naar het UMCG geweest, voor een controle bij de afdeling Audiologie. Het was een pittig dagje, Sterre's gehoor is veel ernstiger beschadigd dan wij dachten. Ze hoort maar 50% en met hoortoestelletjes 65%. Verder moet ze de woorden gokken bij de klanken die ze hoort, donderdag wordt in het UMCG overlegd om ons zo snel mogelijk te laten beginnen met de lessen NMG (ondersteunende gebaren). Best wel weer even slikken, maar wat heeft ze het knap gedaan al die tijd, zoveel missen en toch zo veel leren!
Verder heeft Sterre na lange tijd haar favoriete pedagogisch medewerkster Helma weer gezien, wat hebben we met haar destijds een intensieve periode beleeft, dat zij voor Sterre altijd veilig is gebleven bleek wel toen Sterre haar om de hals vloog. Ze heeft heel veel voor Sterre, Amissa en ons betekend, heel fijn om haar weer even gesproken te hebben.

Achtste groepers huilen niet

Vandaag ben ik samen met Amissa naar de filmpremiere van achtste groepers huilen niet geweest, wat een prachtige film, er is een geniaal evenwicht gevonden tussen humor en verdriet. Het onderwerp is intens verdrietig en als insider komt de film waarschijnlijk nog veel harder aan, maar toch is het mooi en ik denk ook dat het goed is dat we zijn geweest. Het riep veel verdrietige gevoelens op en Amissa en ik hebben op de terugweg uitgebreid gepraat over de film, Sterre, kanker, school, enz, wat heeft ze toch ontzettend veel meegemaakt als grote zus en wat is ze lief! Ze doet zo keihard haar best om "gewoon" de zus van Sterre te zijn, "gewoon" onze grote dochter te zijn en een "gewoon" meisje uit groep 6 te zijn, wat veel gevraagd voor een meisje van 10, maar wat doet ze het goed... De film was zoals ik al zei prachtig, maar ook confronterend. Tsja en of het dan goed is geweest, ik denk het wel, het heeft me diep geraakt en eenmaal thuis ben ik er nog best van onder de indruk. Ik geniet oprecht van het leven, waar en wanneer het kan....we weten immers van heel dichtbij hoe ontzettend waardevol en fragiel dit leven is. Waarom niet genieten wanneer er op dat moment geen reden voor is om dat niet te doen?! Ik ben blij dat ik naar de film ben gegaan, het heeft me geraakt, maar we hebben ook enorm gelachen.
En nu...nu zit ik verdrietig op de bank, niet om de film, maar om de keiharde werkelijkheid waarin een UMCG vriendinnetje van Sterre en haar ouders en broertjes alweer beland zijn....