Nog heel even geduld

We moeten nog een paar maandjes wachten en dan is Sterre 5 jaar schoon! Voor ons een enorme mijlpaal, voor het UMCG niets bijzonders. "5 jaar zegt niets, wordt maar blij na 10 jaar" kregen we te horen "en dan nog, je weet niet wat er gaat komen als gevolg van de behandeling". Nou, fijn dan, ontneem ons ook maar even dat kleine beetje optimisme in deze hele situatie. Sterre zou Sterre niet zijn als ze ons niet even vlak voor een MRI in spanning zou laten zitten. Ze heeft veel buikpijn, eet niet en is extreem moe, nog veel erger dan normaal. Normaal heeft Sterre al weinig energie, ongeveer 1/8 van dat van ons, maar nu kan ze de hele dag wel slapen. We hebben aan van alles gedacht, longontsteking, een of andere bacterie, een of ander virus en onze lieve kinderarts heeft van alles uitgezocht om het maar weer uit te kunnen sluiten en tot nu toe geen oorzaak kunnen vinden..... En toen vond een andere arts het weer eens nodig om te noemen dat het goed was om de MRI iets te vervroegen. Ik zie geen enkele reden om dit te doen, maar de spanning zit er weer flink in, de MRI vervroegen betekent in mijn beleving al lang dat ze "iets" uit willen sluiten. Dat "iets" waarvan wij dachten dat we daar na bijna 5 jaar niet meer over na hoefden te denken...Bij de mensen die ons van wat dichterbij kennen is inmiddels bekend dat we als gezin het nodige voor onze kiezen hebben gehad de laatste maanden. Zoveel dat we allebei inmiddels op ons tandvlees lopen en de emmertjes volledig vol zijn. Het blijft altijd spannend in een gezin waarbinnen iemand kanker heeft gehad, niet alleen de 5-jaars overleving (oké dan 10-jaars overleving) hakt erin, maar ook de afwezigheid van een gevoel van onbezorgdheid. Dit is afgenomen en kan, volgens mij, alleen door heel voorzichtig weer vertrouwen in het leven te krijgen een klein beetje terug komen. Echter is er zoveel gebeurd de laatste tijd dat we weer terug zijn bij af. Het is en blijft lastig om een "normaal' leven te leiden terwijl onze situatie allesbehalve normaal is. We merken dat mensen na verloop van tijd vinden dat het nu wel goed is een keer en dat snap ik eigenlijk ook wel. Het liefst zou ik dit ook willen, gewoon zeggen dat er niets meer aan de hand is, dat wij een normaal gezin zijn en dat wij niet bezig moeten zijn met dingen die ons leven compleet op de kop hebben gezet. Gewoon zeggen dat Sterre helemaal gezond is, niet elk moment van de dag in acuut levensgevaar terecht kan komen en dat ze al helemaal geen risico meer heeft op een recidief. Gelukkig zijn er ook mensen in onze omgeving die ons accepteren, inclusief die enorme rugzak. Mensen waar we echt iets aan hebben, mensen bij wie we gewoon onszelf mogen zijn, voor wie wij gewoon Kees en Esther zijn, gewone vrienden, met wie je kunt praten, maar ook ontzettend veel lol hebben, maar die niet altijd onbezorgd in het leven kunnen staan. Voor wat betreft de MRI, als deze gedaan is en goed blijkt te zijn, dan komt er echt wel alvast, heel optimistisch een klein feestje. Ook al is het nog "maar" 5 jaar na de laatste behandeling!