Een weekje "Vrijheid"

En dan zit ik hier op de bank een beetje emotioneel te zijn omdat we zo'n fantastische week achter de rug hebben. Ik was bijna vergeten hoe het was om een "normaal" gezin te zijn. Een gezin dat geen uitzondering is, dat niet nagestaard wordt, dat niet allerlei goedbedoelde adviezen en soms verwijten naar het hoofd krijgt geslingerd, dat heel vaak de vraag krijgt hoe het met dat ene kind gaat, maar bijna nooit hoe het met de rest gaat...Natuurlijk weet ik wel dat dit alleen maar hartstikke goed bedoeld is, maar ik weet ook hoe ellendig, met name onze oudste dochter zich hierdoor soms voelt. We hebben bijna een hele week de zorg voor Sterre een beetje los kunnen laten en dit soms over mogen laten aan anderen, we hebben ontzettend veel lol gehad met ouders uit die "andere' wereld. Veel gepraat over belangrijke zaken in het leven, die ook in onze situaties soms verder reiken dan de ziekte van ons kind..Samen gedeeld, gelachen, gehuild (vaak ook van het lachen)en vooral zijn we samen een paar dagen heel "gewoon" geweest. En dat allemaal dankzij kanjers van vrijwilligers, die soms ook zelf de nodige bagage met zich meedroegen, een lieve schipper met zijn al net zo lieve (en hele nette) maat...En als je oudste dochter onderweg in de auto huilend zegt dat ze het zo fijn vond dat ze de hele week gewoon Amissa is genoemd en niet zus van Sterre en dat mensen met haar hebben gepraat over haar en niet over Sterre dan weet ik dat het goede keuze is geweest om mee te gaan met Sailing kids, heel goed..!