Wat een weekend....

Afgelopen vrijdag heeft Sterre haar verlate kinderfeestje gevierd en 's avonds lag ze in het ziekenhuis...Flink stresshormoon tekort, dus aan het infuus en een nacht blijven, gelukkig mocht ze de volgende ochtend weer naar huis, maar wat nou als we het niet hadden ontdekt???zou ze dan die nacht in shock en dus daarna in coma zijn geraakt? We doen zo ons best om haar medicatie op orde te houden, maar wat is het verschrikkelijk moeilijk om dingen over te nemen die bij een ander automatisch gaan. Vooral de mensen met een medische achtergrond zullen weten hoe ontzettend geniaal, maar tegelijkertijd ingewikkeld de werking van ons lichaam is en nu moeten we dat gewoon maar even op sommige gebieden voor Sterre over zien te nemen. Het is zo'n kanjer, elke dag medicijnen, een prik en je continu laten achtervolgen door je ouders omdat het te gevaarlijk is om alleen buiten te zijn. Niet langer dan 5, hooguit 10 minuten alleen of met een vriendinnetje buiten spelen. Niet bij iedereen thuis mogen spelen, dus ook niet naar alle kinderfeestjes mogen, en wij en die lieve grote Amissa wandelen er met liefde achteraan, maar het is ook zo verschrikkelijk vermoeiend en niet leuk dat het moet..Vanavond is Sterre van de trap gevallen, even alleen de trap af gaan met iets in haar handen, meteen een hoge dosis stressmedicatie (gelukkig kan dit via de mic-key button) vervolgens temperatuur meten, pols voelen en kijken of er geen zichtbare schade is. Nu hopen dat het goed gaat en vannacht weer medicijnen geven, inmiddels zitten we er wel een beetje doorheen, we zijn zelf niet meer echt fit en lijken elk virusje mee te pakken. Even een dipje dus, maar ook dat komt wel weer goed..