Vandaag ben ik samen met Amissa naar de filmpremiere van achtste groepers huilen niet geweest, wat een prachtige film, er is een geniaal evenwicht gevonden tussen humor en verdriet. Het onderwerp is intens verdrietig en als insider komt de film waarschijnlijk nog veel harder aan, maar toch is het mooi en ik denk ook dat het goed is dat we zijn geweest. Het riep veel verdrietige gevoelens op en Amissa en ik hebben op de terugweg uitgebreid gepraat over de film, Sterre, kanker, school, enz, wat heeft ze toch ontzettend veel meegemaakt als grote zus en wat is ze lief! Ze doet zo keihard haar best om "gewoon" de zus van Sterre te zijn, "gewoon" onze grote dochter te zijn en een "gewoon" meisje uit groep 6 te zijn, wat veel gevraagd voor een meisje van 10, maar wat doet ze het goed... De film was zoals ik al zei prachtig, maar ook confronterend. Tsja en of het dan goed is geweest, ik denk het wel, het heeft me diep geraakt en eenmaal thuis ben ik er nog best van onder de indruk. Ik geniet oprecht van het leven, waar en wanneer het kan....we weten immers van heel dichtbij hoe ontzettend waardevol en fragiel dit leven is. Waarom niet genieten wanneer er op dat moment geen reden voor is om dat niet te doen?! Ik ben blij dat ik naar de film ben gegaan, het heeft me geraakt, maar we hebben ook enorm gelachen.
En nu...nu zit ik verdrietig op de bank, niet om de film, maar om de keiharde werkelijkheid waarin een UMCG vriendinnetje van Sterre en haar ouders en broertjes alweer beland zijn....
2 opmerkingen:
Pff, wat moeten ze veel he? Als grote zus van een ziek broertje of zusje. Ik wil ook nog met Danique gaan maar ze wist nog niet of ze deze film wel in de bioscoop wilde zien. 'Wat als ik dan moet huilen, mama?' Tja, heel logisch voor een meisje uit groep zes wat nog enorm vaak aan haar overleden broertje denkt. Seth had dan wel geen kanker maar uiteindelijk maakt het volgens mij niet zoveel uit tegen welke rotziekte je vecht...
Genieten van het leven, juist nu, we weten waarom dat zo belangrijk is. Niets is zeker, ook niet voor kinderen helaas...
Liefs, Francine
je kunt ook niet uit de trein stappen en zeggen: nu even een rustige tijd he? het blijft maar doorgaan. maar als je weet dat je een binnenvetter bent, kan ik je alleen maar aanraden ondertussen een vertrouwenspersoon of een hulpverlener te zoeken om heel regelmatig je bij te uiten, want anders stapelt het op lieve Esther. hug van mij ook voor Amissa
Een reactie posten